Ταξίδι στην άκρη της Ευρώπης- Μέρος 3ο

King Eider

O δρόμος για το Brelevag

Αρσενικός Common Eider στο κέντρο, αριστερα και δεξιά θηλυκά ενώ το πρώτο απο δεξιά είναι ανήλικος King Eider

Η" άσπρη θάλασσα"

Τα μεγάλα φιορδ στο βάθος, τα ξύλα χρησιμοποιούνται για να στεγνώνουν τους μπακαλιάρους

Χιονόπαπιες (Clangula hyemalis) πετάνε στον κόλπο του Hoyholmen,στο βάθος τυπικό ψαράδικο σκάφος της περιοχής

Το τοπίο στην περιοχή του Ηοyholmen

Η αλεπού που με "βοήθησε" να βρώ τα KIng Eider

Ημέρα 3η, ξυπνήσαμε νωρίς μιας και μας περίμεναν πολλά χιλιόμετρα. Είχαμε σκοπό να επισκεφτούμε τα φιορδ στην βόρεια πλευρά της χερσονήσου, τελευταία προσπάθεια να βρούμε τον King Eider αλλά και να δούμε τα εκπληκτικά τοπία που όλοι έλεγαν.
Πρώτη στάση 30km βόρεια της γέφυρας Tana όπου είναι ίσως το πιο διάσημο σημείο για να δεις το μεγάλο γεράκι του βορρά Falco rusticolus αλλα δεν σταθήκαμε τυχεροί.
Στην συνέχεια πήραμε έναν δρόμο ο οποίος εισχωρούσε μέσα στο φιορδ και τέλειωνε σε αδιέξοδο απέναντι απο ένα μικρό "καλοκαιρινό" χωριό το Ηoyholmen όπου μπορείς να πας μόνο με βάρκα. Αρκετά επικίνδυνος δρόμος αλλά άξιζε το ρίσκο μιας και η τοποθεσία ήταν μαγική και μέσα στον κόλπο ήταν πάνω απο 500 χιονόπαπιες και μια φώκια!
Στην συνέχεια ο δρόμος ανηφόριζε και στο τέλος βγήκαμε σε απέραντα χιονισμένα λιβάδια, σε μια "ασπρή θάλασσα"! Κάποια στιγμή συναντήσαμε μια διασταύρωση , αριστερα Brelevag ,δεξιά Batsfjord. Στην τύχη επιλέξαμε αριστερά και μετά απο καμια ώρα σε έναν δρόμο που "σκαρφάλωνε" στα βράχια δίπλα στον αρκτικό ωκεανό φτάσαμε στο πιο βόρειο χωριο της χερσονήσου το Brelevag. Γύρω στους 1000 μόνιμους κατοίκους που ασχολούνται κυριώς με την αλιεία βρίσκονται εκεί, πραγματικά ενδιαφέρον να βρίσκεσαι σε μια τόσο απομονωμένη περιοχή που αν πλεύσεις βόρεια το μονο που θα συναντήσεις θα είναι οι πάγοι του βόρειου πόλου!Αλλά οι King Eider δεν ήταν εκεί...
Φύγαμε αργά το μεσημέρι με στόχο να πάμε πισώ στα δωμάτια. Λίγο έξω απο το χωριό είδαμε ένα σταματημένο αυτ/το και 3 τύπους με μηχανές και φακούς "κανόνια" να φωτογραφίζουν μια αλεπού! Βέβαια σταματήσαμε και εμείς , εγώ έτρεξα έξω (χωρίς γάντια και μπουφάν) και τράβηξα μερικά καρέ. Αφου τους ευχαρίστησα, με ρώτησαν αν πήγα στο Batsfjord και αφού απάντησα αρνητικά, μου είπαν ότι οι King Eider ήταν εκεί...
Φτάσαμε στο Batsfjord αργά το απόγευμα λίγο πριν πέσει ο ήλιος και τελικά τα κατάφερα!
Το τελευταίο πουλί που φωτογράφησα , στο τελευταίο χωρίο που επισκέφτηκα , τα τελευταία 10' ήταν ο King Eider (Somateria spectabillis)... H εκδρομή δεν μπορούσε να κλείσει καλύτερα!
Την επόμενη μέρα την περάσαμε στον δρόμο καθώς έπρεπε να ξανακάνουμε τα 900km για να φτάσουμε στο σπίτι...
Πραγματικά μοναδικό μέρος μακάρι να το ξανα επισκεφτώ κάποια στιγμη!

Ταξίδι στην άκρη της Ευρώπης- Μέρος 2ο

Ο "διάσημος" Puffin

Το νησί Hornoya,μια τεράστια αποικία πουλιών

Ένας Gulliemot ( Uria aalge) , το πιο πολυάριθμο απο τα θαλασσοπούλια

Μια απο τις φώκιες που είδαμε, παρακολουθεί τις κινήσεις μας

Μια Rissa tridactyla με φόντο ένα σπίτι, η φωτογραφία είναι ακροπάριστη

Το Vardo απο ψηλά

Αλλη μια φωτογραφία της Θαλασσοσκαλίδρας, αυτή την φορά με ήλιο

Aλλη μια άποψη της τούνδρα μέσα απο το αυτ/το

Το διάσημο Βόρειο Σέλλας

Ημέρα 2η, βάλαμε τα ξυπνητήρια για τις 5 το πρωί με στόχο να είμαστε έξω με το ξημέρωμα...Κάναμε λάθος όμως μιας και ο ήλιος άρχιζε να φωτίζει απο τις 3 ενώ το ξημέρωμα ήταν στις 4.30. Μια υπέροχη λιακάδα με σχετικά υψηλή θερμοκρασία (-7) μας έφτιαξε την διάθεση με το που βγήκαμε απο το σπίτι. Δεν είχαμε πολλά χιλιόμετρα να κάνουμε και έτσι μετά απο 15' λεπτά φτάσαμε στο νησί Vardo, ένα αρκετά μεγάλο ψαροχώρι (1500-2000 κατοίκους) που ενώνεται με την στεριά με ένα υποθαλάσσιο τούνελ. Εκει πραγματικά ο δρόμος τέλειωνε , δεν μπορούσαμε να πάμε πιο βόρεια.. Θα περίμενε κανείς ένα τόσο απομονωμένο μέρος να μην έχει ζωή αλλά σε αντίθεση με την Ελλάδα στην Νορβηγία τα μικρά χωριά παρά τις δύσκολες συνθήκες κρατούν την ζωντάνια τους!

Στα πουλιά τώρα την πρώτη ώρα την πέρασα φωτογραφίζοντας τις Risses που φωλιάζουν στα διάφορα κτήρια του λιμανιού και σε αφήνουν να πλησιάσεις σε απόσταση αναπνοής!.Στο λιμάνι του Vardo συνήθως υπάρχουν αρκετά Eider και κυρίως ο King Eider, αλλά εκείνη την μέρα είδαμε μόνο ένα κοπαδάκι απο Steller's Eider.
Όμως ο πραγματικός ορνιθολογικός "θησαυρός" της περιοχής βρίσκεται 1km έξω απο το λιμάνι. Το νησί Hornoya το οποίο δεν είναι παρά μια τεράστια αποικία για διάφορα θαλασσοπούλια! Εκατομμύρια πουλιά! Έτσι αφού βρήκαμε μια βάρκα και έναν ντόπιο οδηγό ξεκινήσαμε για το νησί. Τα πρώτα θαλασσοπούλια που βρήκαμε ήταν ,τα γνωστά σε όλους νομίζω, Puffin (Fratecula arctica) τα οποία έπλεαν σε μικρές ομάδες και καθώς πλησιάζαμε σηκωνόταν για να να καθήσουν λίγο πιο μακριά. Επιπλέον είδαμε Guillemot, Black guillemot,Razorbill,Θαλασσοκόρακες, 1 Κορμοράνο και χιλιάδες Risses. Δυστυχώς αυτήν την εποχή εξαιτίας του απρόβλεπτου καιρού δεν επιτρεπόταν να κατεβούμε στο νησί αλλά το καλοκαίρι μπορείς να περπατήσεις σε ένα μονοπάτι που διατρέχει την αποικία χωρίς βέβαια να ενοχλεί τα πουλιά (ελπίζω..). Μακάρι να μπορέσω να πάω τότε, να βγάλω και εγω μια κλασσική φωτογραφία του puffin με δεκάδες ψάρια στο στόμα...Στο γυσισμό σε μια μικρή βραχονησίδα συναντήσαμε μια μικρή ομάδα απο φώκιες , νομίζω Grey seals (Halichoerus grypus). Βέβαια κανένα σημάδι απο τον King Eider...
Το βράδυ γυρίσαμε στο σπίτι εξαντλημένοι αλλά εγω τουλάχιστον παραπάνω απο ευχαριστημενος! Έσπασα και πάλι το ρεκόρ μου, 641 φωτογραφίες και αν δεν έπρεπε να αλλάζω κάρτες θα είχα παραπάνω. Όμως εκεί που πήγα να ηρεμήσω και να κοιτάξω τις φωτογραφίες μου είδαμε οτι έξω σχηματιζόταν Βόρειο Σέλλας. Δεν μπορούσαμε να χάσουμε την ευκαιρία, ξαναντυθήκαμε , άρπαξα την μηχανή , μπήκαμε στο αυτ/το για να να πάμε μακριά απο φώτα και απολαύσαμε το θέαμα. Όλος ο ουρανός ήταν διάσπαρτος απο πράσινες "κουρτίνες"... Δυστυχώς δεν είχα τρίποδα και ο αέρας ήταν δυνατός οπότε οι φωτογραφίες δεν είναι καλές. Βέβαι καμιά φωτογραφία δεν μπορεί να περιγράψει το θέαμα... Αύριο η τρίτη μέρα!

Ταξίδι στην άκρη της Ευρώπης- Μέρος 1ο

Τούνδρα & παγωμένος δρόμος!

Η "ομάδα" σε μια απο τις στάσεις

Η Rissa tridactyla σε αντίθεση με την Ελλάδα που είναι απο τους πιο σπάνιους γλάρους,εκεί ήταν παντού!

Το Steller's Eider, όπως είπε ένας φίλος μοιάζει με αρχαίος αιγύπτιος

Η θαλασσοσκαλίδρα, πραγματικά πολύ ήρεμα πουλιά σε πλησίαζαν στα 2 μέτρα

Το λιμανάκι του Kiberg οπου μείναμε

Την εβδομάδα που μας πέρασε έκανα ένα απο αυτά τα ταξίδια που νιώθεις ότι τα κάνεις μια φορά στην ζωή σου.Μαζί με 2 φίλους ( απο Νότιο Αφρική & Η.Π.Α) νοικιάσαμε αυτ/το και ξεκινήσαμε τα μεσάνυχτα της Τετάρτης ένα ταξίδι 900χ.λ.μ ποιό βόρεια απο εδώ που είμαι. Προορισμός , η χερσόνησος του Varagner, στην βορειοανατολική Νορβηγία λίγα χιλιόμετρα απο το ποιό βόρειο σημείο της Ευρώπης. Βέβαια δεν πήγα εκεί τυχαία , αλλά με πολύ συγκεκριμένους στόχους. Ήθελα να φωτογραφίσω κάποια είδη πουλιών με κύριο στόχο τον King Eider (Somateria spectabillis) που ξεχειμωνιάζει στην περιοχή!!!
Γύρω στις 12 το μεσημέρι της Πέμπτης φτάσαμε στην χερσόνησο . Σε όλη την διαδρομή είχαμε χιονοθύελα αλλά με το που φτάσαμε εκεί τα σύννεφα άρχισαν να ανοίγουν και να μας δίνουν ελπίδες για ηλιόλουστες μέρες... Η περιοχή είναι πραγματικά αρκτική καθώς η μέση θερμοκρασία κανένος μήνα δεν είναι πάνω απο 10 βαθμούς ενώ η όλη περιοχή είναι τούνδρα! Παρ'ολα αυτά η θάλασσα εξαιτίας ζεστών ρευμάτων δεν είναι παγωμένη!
Ο δρόμος περνά μέσα απο πολλά μικρά ψαροχώρια με έντονο χαρακτήρα καθώς τα σπίτια είναι βαμένα με έντονα χρώματα. Στις πρώτες δυο στάσεις πριν καταλήξουμε στα δωμάτια που θα κοιμόμασταν συνάντησα και φωτογράφησα 3 απο τα είδη που ήθελα. Την Θαλασσοσκαλίδρα (Calidris maritima) τον Steller's Eider (Polystica stelleri) και τον Τριδάχτυλο γλάρο (Rissa tridactyla). Δυστυχώς το φως δεν ήταν πολύ καλό αλλά θα είχα πολλές ακόμα ευκαιρίες τις άλλες μέρες... Η συνέχεια ,η δεύτερη μέρα, αυριο..

Μικροπούλια

Ο κυρίαρχος Καλόγερος με το κόκκινο φόντο ενός σπιτιού!

Χρυσοτσίχλονο, είναι σχεδόν παντού αλλά κάθε φορά που το συναντώ το απολαμβάνω!

Βουνοπαπαδίτσα (Parus montanus) αρκετά κοινό, σχεδόν πάντα συναντας 1-2 στις ταϊστρες

Ένας Φλώρος τραγουδά πάνω σε ένα πεύκο

Redpoll (Carduelis flammea) μετακινείται συνεχώς σε μικρά κοπαδάκια που πολλές φορές περιέχουν και μερικούς απο τους "ξαδέρφους" του Arctic redpolls

Μια γαλαζοπαπαδίτσα , απ'τα αγαπημένα μου!

Δειλά δειλά εδω πέρα εμφανίζονται τα πρώτα μεταναστευτικά όπως κύκνοι, γερανοί, χήνες...Βέβαια η άνοιξη θα αργήσει πολύ ακόμα να έρθει μιας και οι λίμνες ξεπαγώνουν στο τέλος Απρίλη...Απ'την άλλη ο χειμώνας είναι πίσω μας και έτσι είπα να δημοριεύσω μια ανάρτηση αφιερωμένη στους "κυρίαρχους" του χειμώνα, τα διάφορα μικρόπουλα. Μακράν το κυρίαρχο είδος (ειδικά στα αστικά κέντρα) είναι ο καλόγερος (Parus major) το οποίο είναι σχεδόν παντου! Ακολουθούν η γαλαζοπαπαδίτσα (Parus carueleus) και τα χρυσοτσίχλονα (Emberiza citrinella). Αυτην την εποχή πολυάριθμοι είναι και οι φλώροι (Carduelis chloris).Τα σπουργίτια απ'την άλλη δεν είναι καθόλου κοινά και συνολικά έχω δει 2-3 φορές. Βέβαια όλα αυτα τα πουλιά δεν είναι εξαπλωμένα ομοιόμορφα αλλά τα συναντας συγκεντρωμενα σε συγκεκριμένα σημεία όπως ταϊστρες, λιμνούλες με νερό, ακάλυπτο έδαφος...Είναι σκληρός για αυτά ο χειμώνας στην Φινλανδία για αυτο και περιορίζουν τις μετακινήσεις τους.
Την άλλη βδομάδα φεύγω για την βόρεια Νορβηγία με στόχο κάποια βόρεια-αρκτικά είδη. Έτσι η επόμενη ανάρτηση εκτός (πολύ πιθανού) απροόπτου θα είναι σε καμια εβδομάδα!

Τριδάχτυλος

Επιτέλους!

Προσέξτε την λαμπερή κίτρινη "κορώνα" χαρακτηριστικό του αρσενικού

Σε πρώτο πλάνο τα 3 δάχτυλα!

Το χιονοτσίχλονο σε σχεδόν τέλειο καμουφλάζ στο άσπρο τοπίο!

Πολλές φορές στις αναρτήσεις μου έχω αναφέρει τον Τριδάχτυλο Δρυοκολάπτη (Picoides tridactylus) αλλά μέχρι τώρα δεν έχω ανεβάσει καμιά φωτογραφία. Αυτό γιατί μέχρι τώρα δεν είχα καμιά αξιόλογη... Όμως το Σάββατο στάθηκα τυχερός! Μαζί με δυο "ντόπιες" Birdwatcher πήγαμε σε μια περιοχή όχι μακριά απο το κέντρο της πόλης όπου υπήρχαν κάποιες παρατηρήσεις του είδους. Αφού κάναμε ησυχία ακούσαμε ένα πολύ αδύναμο χτύπημα σε δέντρο! Μετά απο λίγο τον εντοπίσαμε, ήταν ένα ενήλικο αρσενικό!! Έκατσα μαζί του πάνω απο μια ώρα και έσπασα το ρεκόρ μου με 461 φωτογραφίες σε ένα πουλί! Ευτυχώς είχα τον φορητό σκληρό δίσκο μαζί μου...Λίγο πρίν γυρίσουμε σπίτι "πεσαμε" πάνω σε ένα χιονοτσίχλονο (Plectrophenax nivalis) ένα απο τα είδη-στόχους μου εδώ! Και αυτό μου επέτρεψε μερικά καρέ!
Την άλλη μέρα πήγα σε μια άλλη περιοχή και βρήκα ακόμα εναν τριδάχτυλο... Πολύ τυχερο Σ/Κ!
Ο τριδάχτυλος υπάρχει και στην Ελλάδα άλλα μόνο με δυο μικρούς πληθυσμούς στον Όλυμπο και στην Ροδόπη. Ίσως είναι ο ποιό σπάνιος και ποιο "δύσκολος" απο τους δρυοκολάπτες της Ελλάδας. Εκεί θα χρειαστώ πολλή περισσότερη τύχη για να τον δω, πόσο μάλλον για να τον φωτογραφίσω...

Oulanka National Park

H θέα απο την εκδρομή στο γειτονικό πάρκο

Επιτέλους μια Siberian Jay

και μια Siberian Tit

Ένας νεροκότσυφας (Cinclus cinclus cinclus)

πόσους μπορείτε να μετρήσετε???

Μερικές φορές η φωτογράφηση εδώ μπορεί να είναι πολυ δύσκολη! Thank you Gianca for the photo!

Την εβδομάδα που μας πέρασε πήγαμε με την σχολή μια εκπαιδευτική εκδρομή σε έναν ερευνητικό σταθμό στο εθνικό πάρκο της Oulanka. Η περιοχή βρίσκεται στα σύνορα με την Ρωσία και σχεδόν στον αρκτικό κύκλο. Εκεί το μόνο μέσο μετακίνησης μας στο πυκνό δάσος ήταν τα ski μιας και ήταν αδύνατο να περπατήσεις στο χιόνι το οποίο πολλές φορές ξεπερνούσε το 1m. Ξεθεωθήκαμε αλλά άξιζε τον κόπο μιας και είδαμε αρκετά διαφορετικά μέρη και κάναμε πολλές διαφορετικές δουλειές όπως μέτρηση του οξυγόνου σε μια λίμνη,bird & hare cencus κ.α. Την μια απο τις 4 μέρες επισκεφτήκαμε ένα γειτονικό πάρκο στο οποίο υπάρχουν κάποια "βουνά" με το τρομερό για τα δεδομένα της Φινλανδίας ύψος των 450m. Κοντά στην κορύφη υπήρχαν κάποια δέντρα που πάνω τους είχαν παραπάνω απο 3 τόνους χιονιού!!!Ο ερευνητικός σταθμός ,αν και στην μέση του πουθενά, ήταν αρτια εξοπλισμένος με εργαστήρια,αιθουσα διαλέξεων, σύνδεση στο Internet, 80 δωμάτια κ.α. Που τέτοια στην Ελλάδα...
Έξω απο τα δωμάτια υπήρχε μια μικρή ταϊστρα που όμως επισκεπτόταν δυο απο τα είδη-στόχους τους ταξιδιού μου. Τa Siberian Jay (Perisoreus infastus) και τα Siberian Tit (Parus cinctus) ήταν εκεί και ήταν πάρα πολύ ήρεμα. Δυστυχώς δεν είχα καλό φως...Επίσης στάθηκα τυχερός και έπεσα πάνω σε έναν τριδάχτυλο δρυοκολάπτη ο οποίος έδειχνε να μην νοιάζεται για την παρουσια μου, αλλά πάλι δεν είχα φως. Τέλος σε ένα απο τα ποταμάκια της περιοχής που δεν ήταν παγωμένο μέτρησα πάνω απο 20 νεροκότσυφες!!!Μου είπαν οτι ποιο νωρίς τον χειμώνα μπορείς να δεις πάνω απο 50 εκεί! Ένα απο τα λίγα πουλιά που ξεχειμωνιάζει στην Φινλανδία!

Δρυοκολάπτες

Ο σπάνιος Λευκονώτης (Dendrocopos leucotos) σε ένα απο τα καρέ που μας χάρισε

και σε πτήση....

Μια Παρδαλοτσικλητάρα ( Dendrocopos major) μου έκανε την χάρη για λίγα δευτερόλεπτα

Μια γαλαζοπαπαδίτσα (Parus caeruleus) μας κοιτά στα μάτια

Ένα χρυσοτσίχλονο (Emberiza citrinella)

Αυτό το Σάββατο βγήκαμε με έναν ντόπιο φωτογράφο πουλιών να ψάξουμε για τον Τριδάχτυλο δρυοκολάπτη (Picoides tridachtylus).Έτσι πήγαμε σε μια ζώνη του δάσους που είχε πολλά νεκρά δέντρα και κάθε τόσο σταματάγαμε και ακούγαμε τα χτυπήματα των δρυοκολαπτων και έπειτα προσπαθούσαμε να τους εντοπίσουμε. Δεν καταφέραμε να βρούμε Τριδάχτυλο αλλά βρήκαμε 4 μεγάλους Μαύρους δρυοκολάπτες που δυστυχώς ήταν πολυ φοβισμενοι και αρκετές παρδαλοτσικλητάρες . Λίγο πριν φύγουμε βρήκαμε έναν Λευκονώτη (Dendrocopos leucotos) τον ποιο σπάνιο απο τους δρυοκολάπτες της Φινλανδίας και αρκετά σπάνιος στην Ελλάδα. Λέγεται έτσι εξαιτίας της λευκής πλάτης του και είναι ο μεγαλύτερος απο τους μαυρόασπρους δρυοκολάπτες.Το πουλί ήταν πολυ συνεργάσιμο και έτσι το ακολουθούσαμε για πολύ ώρα καθώς πετούσε απο κορμό σε κορμό!!!
Μετά πήγαμε σε μια κρυψώνα στο δάσος όπου φωτογραφήσαμε διάφορα μικρόπουλα όπως χρυσοτσίχλονα,καλόγερους,γαλαζοπαπαδίτσες,βουνoπαπαδίτσες κ.α.